Pustkę po nałogu łatwo wypełnić czymś innym. Nie każde „coś" jest dobrym wyborem.
Po zakończeniu używania wiele osób zauważa, że rośnie ich zapotrzebowanie na inne bodźce: słodycze, kawę, papierosy, zakupy, pracę, siłownię, gry, ciągłe bycie w związku. Nie wszystko jest problemem; chodzi o zachowania, które przejmują funkcję dawnego nałogu — tłumienia emocji, ucieczki, szybkiej nagrody — i zaczynają wymykać się spod kontroli.
Zjawisko jest zrozumiałe. Mózg, który przywykł do silnej stymulacji, szuka jej gdzie indziej. We wczesnej trzeźwości wiele emocji wraca z pełną siłą, a umiejętności radzenia sobie nie są jeszcze wyćwiczone. Zachowania zastępcze wydają się wtedy ratunkiem.
Jak odróżnić zdrową zmianę od zastępnika
Zadaj sobie kilka pytań: Czy robię to, bo lubię, czy bo muszę? Jak się czuję, gdy nie mogę tego zrobić? Czy to wypiera relacje, sen, zdrowie, finanse? Czy używam tego, by nie czuć? Czy potrafię z tego zrezygnować na kilka dni bez rozdrażnienia? Jeśli odpowiedzi budzą niepokój, porozmawiaj z terapeutą.
Nie walcz ze wszystkim naraz, ale też nie zamiataj problemu pod dywan. W trzeźwieniu pomaga zbudowanie wielu źródeł satysfakcji: relacji, ruchu, twórczości, nauki, pomagania innym, kontaktu z naturą. Mając wiele małych źródeł, rzadziej uzależniamy się od jednego. W terapii pracuje się też nad kluczowym pytaniem: jakiej potrzeby próbuję w ten sposób zaspokoić?
Dlaczego substytuty są tak powszechne
Po zakończeniu używania pojawia się pustka — czasu, emocji, rytuałów. Układ nagrody, przyzwyczajony do silnych bodźców, domaga się zastępczych źródeł. Dodatkowo wiele osób w trzeźwości po raz pierwszy zderza się z uczuciami, które wcześniej znieczulały. Szybkim, dostępnym „plastrem" bywają: cukier, kofeina, nikotyna, jedzenie, zakupy, praca, seks, gry, social media, relacje „na gwałt". Nie każdy substytut od razu staje się problemem, ale warto je obserwować.
Które substytuty są najczęstsze i jak je rozpoznać
Przykład ilustracyjny
Wyobraź sobie Wojtka, który po odstawieniu alkoholu zaczął jeść słodycze w ilościach, których wcześniej nie znał, a po kilku miesiącach dołożył do tego nadgodziny i godziny spędzane w aplikacjach. Gdy powiedział o tym terapeutce, usłyszał: „To zrozumiałe, szukasz ulgi. Zobaczmy, co ona dla Ciebie znaczy". Wspólnie ustalili, że Wojtek potrzebuje bezpieczniejszych źródeł odpoczynku i nagrody: spacerów, spotkań, muzyki. Zrozumiał też, że za kolejnymi zachowaniami stoi lęk i samotność. Ta historia jest ilustracją, ale pokazuje, że kluczem jest odpowiedź na potrzebę, nie walka z kolejnymi „zastępnikami".
Jak się chronić
Nazwij potrzebę: co dokładnie próbuję zaspokoić? Odpoczynek? Bliskość? Pewność? Zaplanuj zdrowe źródła: rutynę, ruch, kontakty, zainteresowania, sen. Obserwuj sygnały: utrata kontroli, ukrywanie, szkody. Rozmawiaj o tym: z terapeutą, w grupie, z bliskimi. Nie karz się: zauważenie zastępnika to postęp, nie porażka. Wprowadzaj zmiany stopniowo: zbyt wiele rezygnacji naraz zwiększa ryzyko nawrotu.
Kiedy zastępnik wymaga leczenia
Jeśli nowy wzorzec spełnia kryteria uzależnienia (utrata kontroli, szkody, przymus), warto potraktować go jak odrębny problem i zgłosić się po pomoc. Dotyczy to zwłaszcza hazardu, kompulsywnych zakupów, zaburzeń odżywiania, nadużywania leków lub innych substancji. Nie ma wstydu w tym, że po jednym nałogu pojawia się inny — to częsta droga, którą można przerwać. Im szybciej to zauważysz i poprosisz o pomoc, tym łatwiej zatrzymać proces.
WARTO ZAPAMIĘTAĆ Kawa, ćwiczenia czy praca nie są wrogami. Ważne jest, czy służą życiu, czy ucieczce.
Skontaktuj się z nami!